Bulutun Öyküsü

Yağmur olamadığım içinBulutlandım-puslandım,Dağların-tepelerinDoruklarından eteklerine,Salkım-saçakGelip yaslandım.Uyuklarken yığıldım;Dağılırken çalkalandım,Bir başıboş rüzgaraTutsak düştüm,İliklerime kadar üşüdümVe dilediği yere döküldüm…

Oysa kıraç topraklar,Ağaçlar, ovalar, yaylalarBeni gözlüyordu özlemle…Aylak rüzgârlarınEsintisinde-dümenindeGöllerde-denizlerdeNehirlerde çözüldüm,SonbahardaYapraklarla döküldüm,Artık alabildiğine hürdüm…

Güneşle beraberAğladım-güldüm,Onun sıcaklığına ve aydınlığınaYaklaştıkça-uzaklaştıkça,Renkten renge büründüm,Işınlarından koptukçaVe koyulaştıkça,Griliğe doğru koştukçaŞimşeklendim, gürledim,Bora oldum kükredim;Buluştum kasırgaylaGöğü-yeri darmadağın ettim…Çiçeklerin tozlarını üfledim,Doğayı renklendirdim;Yeşille maviyi düğümledim.Doyasıya boşaldımDünyanın üzerine,Bolluk-bereket getirdim,Bütün insanları sevindirdim,Yaşantıyı canlandırdım, sevildim…

Göklerde-denizlerde,Dağlarda-tepelerde,Mavi-masmavi boşluklardaGezinirken-eserken hürdüm;Yere düşerken döküldüm,Toprak anada dürüldüm,Tohumla beraber sürüldüm…

Bir bulut olarak çıktım yola,Gözyaşında kederlendim damla-damla.