Ankara Yollarında I

Yedi Tepe deninceİnsan bin def’a değilBir def’a sevince;Bir de Boğaziçi’ndeDüğümlenince;İlkbahar yeniden filizlenir,Yaşantısının derinliğinde.

Sevgili demekİstanbul demektir,İstanbul’la beraberBir de yeşil gözlerde erimek,Cennete erişmektir..

Yedi Tepe’nin,Kubbelerle kucaklaştığıİstanbul’un,Güzelliklerle dolup - taştığıBahçelerinde, sahillerinde,Ve de her semtindeAşk saklıdır,Renkler dalgındır;Boğaziçi’nde unutulmayan da,Buğulu bir sisli sabahdır..

Konaklarında yalılarında,Şiir ve şarkılarında,Sahiller, bahçeler boyu uzanan,Sedirlerden cumbalara taşan,Göğe - denize rengini verenMavi, masmavi anılar vardır,Artık mevsim bahardır..

Işığın dilim dilim,Sofalarda kırıldığı, parçalandığı,Eski panjurların aralıkları dardır;Boğaziçi’nde hüznün ağladığıVe sarardığı mevsim, Sonbahardır..

Sonbahar’da yitirirsiniz mavi’yi,Boğaziçi, bağrına basar gri’yi;Gökboşluğunca uzananKurşunî kubbeler,İstanbul’u avuçlarının arasına alan tepeler,Hepsi de bu mevsimde,Gri’ye boyanan,Gri’ye doyanBulutlardan bir rüzgâr estirir;Bu donuk tablo bileYaşantının en güzelini,Kalbinizden sökerek,Gözlerinizin önüne getirir..

Ankara yollarında,İstanbul artık bir acı anıdır,Önünüze cennet de çıksaYerini kedere bırakır.