Şiirin Attıkları

I. Uzun Bir Aradan Sonra

Uzun bir aradan sonraİlk şiirimi yazdım bitirdimElim ayağım kırık kesikUzun bir hastalıktı geçirdiğimGömleğim yırtık alt yanım çıplakSokağa çıkmış kadar ürkeğim

II. Şiirlerim Benim

Şiirlerim benimDoğuştan yetimlerim...

III. El Yordamıdır Şiir...

El yordamıdır şiirBüyük Homer elinde lirGör ulu ağaçlar arasında bir birKır perilerinin dans ettiği alanlarıGeyiklerin su içtiği pınarların yeriniDağların ardını denizlerin dibiniTellerine dokunmakla bilirdi

Parmakları öyle ince antenlerdi kiBir daha eşine varılamadıO yüzden kör kaldı adı...

IV. Ulysse Gibi...

Uzun bir yoldan geldin çocukKale kapısı önünde atından indin

Deste deste güllerin vardı tomurcukİncik boncuk doluydu heybelerin

Düşün başlamadan önce aklındaki yolculukHaritada ince bir çizgiden başka neydi

Okuduğun tüm kitaplarda satırlar solukŞiiri yazmadan önce doğruyu kim bilirdi ki

Yıllanmış kentler eski kemerler geçtinTattın denizlerin tuzunu ormanların serinliğini

Ansı bir gün mısır serptiğin güvercinleriNasıl mutluydun ölümsüzdün cömerttin

Toz toprak üstün başın gözlerin ışıkSesin bir yağmur hışırtısıdır şimdi

Uzun bir geceden dönen bilge Ulysse gibiGerçeğin buruk tadına erdin bitirdin şiirini...

V. Şiirin Attıkları

Biten bir şiirin ardındanYenmiş içilmiş portakallardanKalan kabuk gibi posa gibisinSöyle o güneşleri ne ettin?

Bungun dolanırken boş kıyıdaEn çok kendine düşmanSensin ayaklara bulanan katranBatan gemiden kurtulan tahta...