Bir Ana

Kadın çamaşırdan dönüyor olmalıydıKolunda bohça, sert soda kabartmış elleriniO yaşta bütün yahudi kadınları gibiSırtında eski bir siyah kadife hırkaBir şikâyet yorgunluk ifadesi bakışlarında

Küçük, çilli, dik kızıl saçlıSatılmamış gazeteleri koltuğundaÜşüyen bütün küçük çocuklar gibiBurnunu çeke çeke, avuçlarını hohlaya hohlayaSürterek eskimiş kunduralarınıAyak uyduruyordu anasının adımlarına

Onlar önde, ben arkadaBir mart gecesi onbirden sonraTaksim'den Tünel'e kadar yürüdükAlçak sesle konuşuyorlardı aralarındaSanki bir değirmen ağır ağır dönüyorHayat, ağır ağır akıyorduBulanık, kirli nehirler gibiBüyük, karanlık binalar arasında