Ayışığı

I

Ben uzaklardan beklerdim,Sayarak günlerimi.Bu gece penceremden düşen ay ışığında,Birden yanıbaşımda buldumBir ağaç gibi çiçeklenmişAnladım almış yürümüşSarmış bu sevda içimi

II

Gece yarısı elbiselerim,Ayakkabılarım üstüneDüsen ay ışığı,İnsan Böyle mi olurSevdaya tutuldu mu?

Bütün eski kitapları okudum,Yaslanmış güzellere sordum,Mutluluk bu mu?

Ama bu sarisinÖtekine hiç benzemiyor.Ah, daha yeni anladımO küçük elleri, gülen gözleriyleBeni bu kadar seviyor...

Kalmadı başka korkumDüşünmeden eline bıraktım kendimiBütün dostlarım söylüyorBu sefer mutlaka tutuldum

III

O yanından döndüğüm, gece yarılarıGüler, konuşurdum, kendi kendimeTutmasam, kucaklayabilirdim ağaçları.Kim bilir, gelen geçen,Görünce ne derdi halime

Sizin de, seviştiğiniz, kardeşlerMevsim bahara rastlarsaBenim canim açılmak isterdiMutlaka bir başkasınaÖperdim evde ilk karsıma çıkanı.

Uzakta, simdi çöl uzakta...O nar tanesinden tazeKuştüyünden hafif gecelerKalbim ümit içinde yüzerDünyam yıkanır ay ışıklarıyla...