Nail Abbas Sayar

Hissesiz Oyun

Diyemem şu insan serpti üstümeBir avuç sevgiyi gözleriyleBir baba sevgisi beş on yılVarsa anan ana şefkatiPek az bir hisse bu dünyadaBunca insan ortasında...

Bitmeli bu hissesiz oyunAlıp başımı gitmeliyimBırakmaması için beniGölgeme eyvallah etmeliyim.

Ama nasıl yaparım insansızOnlarla kurulmuş düzenimAnlaşılan fazla geliyor başımaAklım benim.

“Sere Serpe”, İstanbul 1955