Taşlı Yazı

Üç el yamanmıştı geceye sivriKorkunun ötesinde ateş yakmıştı çocukKimse bir şey diyemediÖnce bir yerinden başladıKocaman kara kırmızı morKımıldadı deli taşlar, denizler bittiÇıldırıyordu yağmursuz toprakKaynadı ağaçlar kuşlar bulutlarDoğa yarattıklarını yediSustu insansız dağ taş yorgunDelinmiş göklerde yıldızlar yerlerine dönüyorlardıİşte bu upuzun sersemlikteÇatladı bir küçük taşın sabrıDaha küçük bir böcek çıktı güneYaşamı müjdelediUtandı önce o korkusuz kara kırmızı morBoşluklara çakılı ışıklarDoğacak çocuklara sevindiAçıldı hemen koca göklerİnatçı bir son bitiyorduTüm yağmurlar indiÜç el yamanmıştı geceye sivriAteş yakmıştı çocuk geceyeKimse bir şey diyemediŞimdi yine döndük geldikAtomlarlaBu bitmeyen sonNagazakide kırmızı elbiseli çocukOkşarken parlak düğmeleriniBir anda yamandı göklereO küçücük güzel elleriVe işte görüyorsunuzKimse bir şey diyemedi.