Şiir Pürşiir

dikenini can yerimdenne olursun çekme gülümYakub’unum gözet beniıraklardan kokma gülüm

kutsadıklarım senindirbeni varlığınla sindirmevsim senin mevsimindiryaprağını dökme gülüm

yeldirme beni peşineerdir biyol gelişineşimden geri ateşinekerem et de yakma gülüm