Ey İnsan

ey insaney yüz akı gönül aydınlığıkabul olmuş sadaka kadar güzelbir duygu sarıyor seni anan yüreğimibastığın toprakla yıkadığın gözümeşimdi güneş bile siyah görünüyorey yüz akı gönül aydınlığıben kendime ağlarken Uhud da ağlar mıymışHıra'yı mahzun gördüm soramadım sevgilihasretinin dışında başka derdi var mıymış? ey insaniçimde büyüttüğüm tüm çiçeklerisana adıyorumıtırları, yaseminleri, menekşelerilale bana kalsınkapına çiçeklerin karalısını sunmaktanutanıyorumdua çıkmayan göğe sevdalar çıkar mıymış?bülbülünü kaybetmiş bu evrensel bahçededikenler bile bir hoş, gayrı gül kokar mıymış? ey insangöklerin öğrencisi, yerlerin öğretmeni eysen öğrettin taşa konuşmayıağaca selam vermeyiaya yarılmayı, toprağa dürülmeyigöklere kurulmayı, durmayı zamanıyılana ve deveye sevmeyiyaşamayı ve ölmeyi sen öğrettin insanao bengisu gözünden fışkıran pınar mıymış?baharların kaynağı ve yolunu gözleyenbir ben sevda şehidi, bir de şu çınar mıymış? ey insansenin sırrıngözyaşının terkibinde saklıymışbu gerçeği bir denizin dudağından öğrendimgecenin bir vaktinde bir sevgili ağlarkenbir dişi varlığını varlığına adarkenbir erkeğin ellerindeölüm havlu atarkenhaklıymışsöyle gönlüm bu sevda mahşere kalır mıymış?alışılmış sözcükler yükleyip kanadınaona doğru uçursam katına alır mıymış? eyey insey insanhıncını hıncıma katsancını sancıma katpamuktan ellerini geçir yürek halkamaister ayağın katına çekistersen yerlere at. 1990-91, Medine-Kahire