Binbir Gece Acıları

söylerken ağlayan şairdoğururken ölen anaikisi de biraşk ve acı haberim olmadanen ücra yanıma sığınabilir

I.güneş ellerini çekti yakamdansızısı kasıklarıma vuran arzkendini bana çalıyoryaralı bir atın toynakları gibikirpiklerimbeni ele verecek diye korkuyorum

son soluğukoynundan çıkardığım resmin ilişiğindedirdudaklarında yarım kalmış bir sevdaacının silik bir kopyesi yüzündegözlerini görmedimkaçırmışlar

Beşparmak’ta bir adamyarasına bakaraksuzinak makamında susuyor

gelme çocukluğumun hasnâ perisidüşlerimde yeşillenyaban gülleri, zambaklar toplayayım adınarüzgarın eline tutuşturayımismini yazıp yapraklarınauçurtmalar yapıpdudaklarına doğru

II.caddelerde bir yığın insansaçlarının renginibilmedikleri sevgililer içinöldürdüler birbirlerinibiliyorum, alımına karşıhep eğreti bir yanım olacak

tedirginim, kuşkuluyum, çaresizimşimdi her döndüğüm köşedearadığımı bulurum diye korkuyorum

askerde, Kars’taumudumu bağladığım tek ağacaceza verdilerderdi neydi, kim bilirkendini astı diye bir ero gün bu gündürnerde bir ağaç görsemyanıma ölüm gelir

bayım, buyurgan bayımbahar gelmiş derlerkime sorayım

III.perakende ölümler öleceğiz bu sezonkıyam etmiş Kerbela’nın sakileribulutlar çölde bir çeşme arıyordüğünlere salt ağlamak için katılan biriçigan bir hayatın çetelesini tutuyorbastırıp sağrısına elini

bu şırfıntıbinbirgeceden arta kalan bu acıkorkarım ki bana yar olacakzamantı’nınserin sularındabir türkü yakamozlanacak benden geriyekerhen atılmış bir imzahayatımın sağ alt ucunda sırıtacak

içini açtı bir zambakbir şiir öksüz kaldıperde kapandı, kalem kırıldıve işte son gemi de yandıbelgelere geçsin “top secret” kaydıylaartık nihai sözümü söylüyorum:

-rahman, rahim olan Allah’ın adıyla

1985