Ben Kafiye Düşünüyorum

Ben kafiye düşünüyorum oysa sevgilim bana‘Vechimden başka bir şey düşünme’ diyorDiyor ki ‘Ey benim kafiye düşünenim rahat olBenim yanımda en güzel kafiye sensinHarf ne oluyor ki sen onu düşünesinNedir ki harf? Üzüm bağının çitten duvarıHarfi, sesi, sözü artık birbirine vurup parçalayayım daSeninle bu üçü olmaksızın konuşayım, ah!

“Bu Mesnevî bir mânâdır yoksa feûlûn, fâilât değil”

Ey ezel padişahı, şu beyitten ve gazelden kurtuldum artıkMüfteilun, müfteilün, müfteilün öldürdü beniBir yanıltmacadan ibâret olan kafiyeyi sel aldıZaten şairlerin kafalarının harcı kabuktan ibâret kabuktan

Tanrı, şiir için kafiye aramaktan başka bir dert vermediydi banaNihayet ondan da kurtardı beniŞu şiiri al da eski bir şiir gibi yırt gitsinMânâlar, zaten harfe, havaya sığmıyor

Ey dil ile söylenen sözBen ne vakit senden kurtulacağım daMârifet güneşinin nuru ile gerçek Padişah’ı bulacağım,Dilden de, kıt’adan da, şiirimden de bıktım artık