Metin Önal Mengüşoğlu

Sonradan Görmek

Eskidenbir adamınince olan yüzüsonradan toparlak-laşırsa bilelim/mi/kiacımasızlık daha çokyakışır böylelerine

Cebini değil keşke, insanınzihnini zengin eden bir meslekedinmiş olsaydım, diyorumsözlük yazarı mı olsaydımkelime oyuncakçısı mı yoksakurşun harfler döken bir dökümhanedekörükçü olmak da yeterdi belkisırtı, evlerin çatısına benzeyenkoyu mavi bir kamyonagazeteleri istifleyen muavinde olabilirdim

İncecik incecik bir güneşvursa penceremden içeriperdenin kenarında biliyorum

ossaat gülümseyecek yüzümIlık bir lodos ya dayakalayıp geçse ucunu kasketiminalnım yeniden ışıklanacakben, sonradan görme arkadaşınhem rüzgara hem güneşe gülümsüyorum

Yüzüne bakıp kimseyiyargılamamalı bir dahaşişman yatıp da insanzayıf kalkabilir sabaha