Ayşemayşe

Tüyü bitmemiş yetimliğimde miydin neydin, oysa babam yine sağAma adın Ayşe'ydi, ya da ayşemayşeydi kiSeni sırtımda bir küfe ana-kız gibi sevdimDeğdim de denebilir - bakışıyorduk ya -Kış aksırığı hohlanmış ellerine

Sonra senler bir başıboşluğa tüydü gittiÇalpara eteklerin çapraz ellerimdeSen de öyle mi yap dedim kendi kendimeCoş savrul koşukoşuver esri- Ne haddime? -Ne haddime mi

Oh, her çimdik morartısına indiğimdeBir dişi çukur - çıkmak belki de -Basamaklar noksandı hepTabanlarımla merdiven içiçeYepyeni bir göz takınıyordum tezSenin senden önceni görmeyesiyeAdın Ayşe miydi, ayşemayşe miydi ne

Kıraça daldım çok, kireç kerpiçe som buğday ekercesineYufkayı un-ufak edercesine, ne ki en acıkımlıkGölgesinde bir leş yatırın çınarına ilk balta bu seviİçi vıyıl vıyıl kurt, o da bir çeşniAma kıç cebinde hep o yassı şişeİlle seni övdüm seni bildim seni sevdim yaşadımYani bir gidişat ki pırnakıl bencesineHerkese duyur emiÖtesi tüm ayşemayşe

Ha, bir de dulun penceresine tırmanmıştım yaz serinliğindeİbrişim dokurcasına keten kenevir yerineAh ödünç Ayşe, ah yaşamın eğirdiği kıvrak yünKâh kendini didiklercesine edindiğim büklüm filoşDur, tâ gitmeBülûğ gövdede bir yanı gevşek örgümVarını nakışlarcasına mıydı beni sevmenAlı al molu mor kilimler saçağındaBir azman çiçek gibi bükülmezliğimde, hoşDipdiri sırmayı tiftikleyip de püskül kılmacasınaSımsıcak, yorgan-döşek, bitirim

Maraş'ları Muş'ları hep geze gezeİstanbul'dan hiç mi hiç çıkmadımNice senler saysam yol boyunca sevdiğimTepeden tırnağa ayşemayşe

Sana bağdaş kuruşlarım mı? tuzuyaş'ın biriydimHep o ben yaşımdaİster şuydun de, ister buydun; doğrusu MetinEh, bana bir türkü şimdi, ilki Karacaoğlan'dan

Hasan yanım hâlâ çocuk tâ Alamanya'larda

Özetliyeyim mi?Bu bir sevi tınazıVe de ben kırık-dökük bir yaba.