Deniz Feneri

Ufkum puslu karanlık;Tayfa çığlıklarıyla doluGünlerim gecelerim.Başım önüme eğik,Öyle dimdik değilim.Tozlu merdivenlerimdenKendimi içten içeBir çıkar bir inerim.

Ben batık bir gemininMetruk deniz feneriyim.Gömüldüğünü gördümDenize bir serenin,çırpınışını yırtık yelkenlerin.Gördüm derin iç çekişleriniKendini bir çorap gibiTersine çevirenlerin.

Yuvarlanıp dağıldığınıBaşıboş varillerinGizledim herkestenAma görmek istedim;Kanın tuzlu sudaZambak gibi açıldığını.İşlenmemişCinayetimdir bu benim.

Rivayetlere dayanıyorBelirsiz geçmişim.Bir fotoğrafın arabı gibiDonuk bakıyor gözlerim.Belki de körümHiçbir şey görmedim.Bir fener bile değilim belkiSadece olmak istedim.

Borcu yok müruru zamanaUğramış yüreğimin;Ne aşk, ne sevinç, ne de kin.Reddi miras eylemişBenim varislerim.Alacağım da yok kimsedenHep beraber şu beniGelin artık gömelim.

Rüzgârlarla aşındıYıllar yılı bedenim.Çağıdır şimdi kurgusalBütün kötülüklerin.Kıyamet çoktan koptuHaberiniz yok.Siz hâlâ güneşinHer sabah doğuşuna güvenin.