Bir Acıya Kiracı

Sen ey kendiyle yetinen!Fosforun yeri gece,Ne yapar gecesiz ateşböceği?Belki anlamsız ve deliceKumrunun inanılmaz yuvasıBir direğin tepesinde.Ama boşluktur biraz dabir kuşu biçimleyen,Bence böyle, seni bilemem.

Sen ey kendiyle yetinen!Ne derlerse desinlerSu eğimine gidecek.Sen şaraba banılmış ekmek!Deltasıyız bütün sözlerinve söz sonunda bak nasılsenle bana gelecek.

Sen yarım kalmış bir aşkınKaçınılmaz sürgünü,Katlanan göğsündeki kayaya,Sen orda şimdi bir hüznü köpürt,Ben bir çocuğa su vereyim burada,Ben ki kiracıyım bir acıya.

Sen imzalarsın sabah akşamDefterini bensizliğin,Bense kanla öderimKirasını kaldığım evin.Bir takvimi tersten açardık,Eğer isteseydin.

Sen ey kendiyle yetinen!Artık suyumuz bulanık,bir güneş bile olsa sonunda,yolumuz kırık, önümüz karanlıkve ağır tuğrası alnımızdapadişah yalnızlığın,ama yine de umudumuz kalabalık...