Süleyman Nazîf’e

«Rûhum benim oldukça bu îmanla berâberÜç yüz sene, dört yüz sene, beş yüz sene bekler.»Malta – Süleyman Nazîf

Beş yüz sene bekler mi? Nasıl bekleyeceksin?Rûhun da asırlarca bu hüsrânı mı çeksin?Karşımda duran dehşeti -gûyâ- edip îmâ,«Hüsran» deyiverdim, hani, birdenbire, amma,Mahşer gibi âfâkımı sarmış zulümâtın,Teşrîhine kàmûsu yetişmez kelimâtın!Kaç yüz senedir bekliyoruz, doğmadı ferdâ;Artık yetişir çektiğimiz leyle-i yeldâ.Bir nefha-i rahmet de mi esmez? diye, sînem,Yandıkça, semâdan boşanıp durdu cehennem!Lâkin, bu alev selleri artık dinecektir;Artık bize nâr inmeyecek, nûr inecektir.

Ey, tek karagün dostu, bu hicran-zede yurdun!Sen milletin âlâmını dünyâya duyurdun,En korkulu günlerde o müdhiş kaleminle...Takdîs ederiz nâmını... Lâkin, beni dinle:Azmin, emelin heykel-i zî-rûhu iken, dün,Bilmem ki, bugün, ye’se nasıl oldu da, düştün?Çoktan beridir bekledi... Bekler... diye, millet,A’sâra mı sürsün bu sefâlet, bu mezellet?İslâm ilinin sâde esâret mi nasîbi?Sen, yoksa, unuttun mu o mâzî-yi mehîbi?Etrâfa bakıp sarsılacak yerde ümîdin,Vicdânını, îmânını bir dinlemeliydin.Garb’ın ebedî gayzı ederken seni me’yûs,

«İslâm’a göz açtırmayacak, dersen, o kâbûs; »Mâdâm ki Hakk’ın bize va’dettiği haktır,Şark’ın ezelî fecri yakındır, doğacaktır.Hiç bunca şehîdin yatarak gövdesi yerde,Deryâ gibi kan sîne-i hilkatte tüter de,Yakmaz mı bu tûfan, bu duman, gitgide, Arş’ı?Hissiz mi kalır lücce-i rahmet buna karşı?İsyan bize râci’se de, bir böyle temâşâ,Sığmaz sanırım, adl-i İlâhîsine, hâşâ!

İslâm’ı, evet, tefrikalar kastı, kavurdu;Kardeş, bilerek, bilmeyerek, kardeşi vurdu.Can gitti, vatan gitti, bıçak dîne dayandı;Lâkin, o zaman silkinerek birden uyandı.Bir gör ki: Bugün can da onun, kan da onundur;Dünyâ da onun, din de onun, şan da onundur.Bin parça olan vahdeti bağlarken uhuvvet,Görsen, ezelî râbıta bir buldu ki kuvvet:Saldırsa da kırk Ehl-i Salîb ordusu, kol kol,Dört yüz bu kadar milyon esîr olmaz, emîn ol.

Ankara – Tâceddin Dergâhı15 Nisan 1337 (1921)