Mehmed Ali’ye

Bir nüsha-i kübrâ idin, oğlum, elimizde:Sen benden okurdun seni, ben senden okurdum.Yüksekliğin idrâkimi yorgun bırakınca,Kalbimle yetişsem diye, şâirliğe vurdum.Şi’rin başı hilkatteki âheng-i ezelmiş...Lâkin, ben o âhengi ne duydum, ne duyurdum!Yıktım koca bir ömrü de, baykuş gibi, geçtim,Kırk beş yılın eyyâm-ı harâbında oturdum.Sen, başka ufuklar bularak, yükseledurdun;Ben, kendi harâbemde kalıp, çırpınadurdum!Mağmûm iki üç nevha işittiyse işitti;Bir hoşça sadâ duymadı benden hele yurdum.

İstanbul, 4 Temmuz 1334 (1918)