Hâlâ Mı Boğuşmak?

«Birbirinize de girmeyin ki, ma’neviyâtınız sarsılmasın, devletiniz gitmesin.»

Sen! Ben! desin efrâd, aradan vahdeti kaldır;Milletler için işte kıyâmet o zamandır.Mâzîlere in, mahşer-i edvârı bütün gez:Kànûn-i İlâhî, göreceksin ki, değişmez.

Târîh, o bizim eştiğimiz kanlı harâbe,Saklar sayısız lâhd ile milyonla kitâbe.Taşlar ki biner parçadır üstünde zemînin,Ma’nâ-yı perîşânı birer nakş-ı cebînin!Eczâsını birleştirebildinse elinle,Gel, şimdi o elfâz-ı perâkendeyi dinle:«Her hufre bir ümmet, şu yatanlar bütün akvâm;Encâma bu âhengi veren aynı serencâm! »

Ey zâir-i âvâre, işittin ya! Demek ki:Birmiş bütün ümmetlerin esbâb-ı helâki.

Lâkin, bilemem, doğru mudur eylemek işhâd,Mâzîleri, mâzîdeki milletleri? Heyhât!Bir nesle ki eyyâmı asırlarca vekàyi’,Etmek ne demek, vaktini târîh ile zâyi’?Boştur, hele ibret diye a’mâkı tecessüs,Âyât-ı İlâhî dolu âfâk ile enfüs.Bunlarda tecellî eden esrâra bakanlar,Ümmetler için rûh-i bekà nerdedir, anlar.Bilmem neye bel bağlayarak hayr umuyorduk,Bizler ki o âyâta bütün göz yumuyorduk?Dünyâda nasîhat mi olur Şark’a müessir?Binlerce musîbet, yine hâib, yine hâsir!

Ey millet-i merhûme, güneş battı... Uyansan!Hâlâ mı, hükûmetleri, dünyâları sarsan,Seylâbelerin sesleri, âfâkın enîni,A’sâra süren uykun için gelmede ninni?Efrâdı hemen milyar olur bir sürü akvâm,Te’mîn-i bekà nâmına eyler durur ikdâm.Bambaşka iken her birinin ırkı, lisânı,Ahlâkı, telâkkîleri, iklîmi, cihânı,Yekpâre kesilmiş tutulan gâye için de,Vahdetten eser yok bir avuç halkın içinde!Post üstüne hem kavgaların hepsi nihâyet;Hâlâ mı boğuşmak? Bu ne gaflet, ne rezâlet!

«Hürriyyeti aldık! » dediler, gaybe inandık;«Eyvâh, bu bâzîçede bizler yine yandık! »Cem’iyyete bir fırka dedik, tefrika çıktı;Sapsağlam iken milletin erkânını yıktı.«Tûran İli» nâmıyle bir efsâne edindik;«Efsâne, fakat, gâye! » deyip az mı didindik?Kaç yurda vedâ etmedik artık bu uğurda?Elverdi gidenler, acıyın eldeki yurda!

İstanbul, Kânûnievvel 1334(Aralık 1918)