Alınlar Terlemeli

Cihan altüst olurken, seyre baktın, öyle durdun da,Bugün bir serserî, bir derbedersin kendi yurdunda!Hayat elbette hakkın, lâkin ettir haykırıp ihkàk;Sağırdır kubbeler, bir ses duyar: Da’vâ-yı istihkàk.Bu milyarlarca da’vâdan ki inler dağlar, enginler;Oturmuş, ağlayan âvâre bir mazlûmu kim dinler?Emeklerken, sabî tavrıyle, topraklarda sen hâlâ,Beşer doğrulmuş, etmiş, bir de baktın, cevvi istîlâ!Yanar dağlar uçurmuş, gezdirir beyninde dünyânın;Cehennemler batırmış, yüzdürür kalbinde deryânın;Eşer a’mâkı, izler keşfeder edvâr-ı hilkatten;Deşer âfâkı, bir şeyler sezer esrâr-ı kudretten;Zemin mahkûmu olmuştur, zaman mahkûmu olmakta;O, heyhât, istiyor hâkim kesilmek bu’d-i mutlakta!

* * *

Tabîat bin çelik bâzûya sahipken, cılız bir kol,Ne kàhir saltanat sürmekte, gel bir bak da, hayrân ol!Hayır, bir kol değil, binlerce, milyonlarca kollardır,Yek-âheng olmuş, işler, çünkü birleşmekte muztardır:Bugün ferdî mesâînin nedir mahsûlü? Hep hüsran;Birer beyhûde yaştır damlayan tek tek alınlardan!Cihan artık değişmiş, infirâdın var mı imkânı,Göçüp ma’mûrelerden boylasan hattâ beyâbânı?Yaşanmaz böyle tek tek, devr-i hâzır: Devr-i cem’iyyet.Gebermek istemezsen, yoksa izmihlâl için niyyet,«Şu vahdet târumâr olsun! » deyip saldırma İslâm’a;Uzaklaşsan da îmandan, cemâ’atten uzaklaşma.İşit, bir hükm-i kat’î var ki istînâfa yok meydan:«Cemâ’atten uzaklaşmak, uzaklaşmaktır Allah’tan.»Nedir îman kadar yükselterek bir alçak ilhâdı,Perîşân eylemek zâten perîşân olmuş âhâdı?Nasıl yekpâre milletler var etrâfında bir seyret?Nasıl tevhîd-i âheng eyliyorlar, ibret al, ibret!Gebermek istiyorsan, başka! Lâkin, korkarım, yandın;Ya sen mahkûm iken, sağlık, ölüm hakkın mıdır sandın?Zimâmın hangi ellerdeyse, artık, onlarınsın sen;Behîmî bir tahammül, varlığından hisse istersen!Ezilmek, inlemek, yatmak, sürünmek var ki, âdettir;Ölüm dünyâda mahkûmîne en son bir sa’âdettir.Desen bin kerre «İnsânım! » kanan kim? Hem niçin kansın?Hayır, hürriyyetin, hakkın masûn oldukça insansın.Bu hürriyyet, bu hak bizden bugün âheng-i sa’y ister:Nedir üç dört alın? Bir yurdun alnından boşansın ter.

İstanbul, 3 Teşrînievvel 1334(3 Ekim 1918)