Zulasında Günlerin

1.ter kokan yorgunluğuyum nefes nefese bir gününgüneş dolanır usuldan çekilir çocuk seslerisavrulur duvarlara, ağıtlara soyunuk tedirgin güzelliğinrengi üşüyen tablolara çizilir ekranlardayutarım sözcükleri bakışlarım damlar esrikdilimi keserlerkonuşabilir diye günderimi rüzgârlarla

sevmişim mapusluğuna çiçekler ağlar avuçlarım

parklara koşarım ivecen sırtüstü uzanırım çimleredişlerim bir çöpü parçalar sonra dudağımıyapraklar bürür göğsümü/gökyüzü alnıma düşeryumulurum papatyalara yüreğim sorgulanırsaçlarını zulum örer kızların

kurşun sıkar hüznüme eşkıya aşklarla saklarım adını

2.tutuklu gülüşlerime kalem kırılır biryerlerdebiryerlerde soluk pembe yalnızlığını susar nesterenacılar sindi, alkımlardan baharı damıtan ellerimeölümün beyazlar yüzümegeçemez olurum balıkçı çarşılarından, şimdi,ürkek bir dil sürçmesi kaldırımlar sırtlanan sesin

– koşardık yalınayak, tümden coşkuyduk hani, sarsar geçerdiko ezgi nasıldı, unuttuk mu yoksa kimi şarkıları!

sevişmeli sokakta yürür gibi yalın, kollarım uzadıkça uzadı

3.kent duvarlarından tanırsın beni dizilip yan yana ölünenyollar tutulup aranırken sevdana solmuş yüzümtitrek ışığında sokak lâmbalarının bekçi düdüğüköpek havlamalarına boğulurken ıslığı rüzgârınsanma ki, pıhtılaşır damarlarımda kan

yalanlar manşetleri, çığlıktır kuşatmalardan artakalmış cesedim!

4.çoktandır hoyrat akşamlar dağlamış göğsümüokşayarak sıcak bir nefesi uyanmak isterimyanar o mevsim duldasında gözlerimin cerenler uçar suyayüreğim barikatlar coşar avuçlarıma zulasında günlerinöpüşlere ıslayıp yanaklarımı gezgelerden kaçak

asılmış boynum sancılanmış adımlarla çıkagelirtitreşirim dudaklarında

(haziran-ekim 1983, Ankara)