Ömüryiyen

Nasıl bir hırsla çıktıysam o mahşeri kıtlıktanLanetlenmiş bir obur oluverdim sonundaHer şeyi rüzgâr hızıyla tüketebilirimHayalleri, umutları, ütopyalarıOlmamış sayabilirim bir andaYüzüm asitlerle yıkandıkça matlaştıNefretimin aynasına dönüştü zihnimÖfkemin salyasından serumlarla doyupKahrettiğim her şeyin donuna girdimHazlar acılar gündelik maskem olduBazen iskeletimle bazen gölgemleBazen hıçkırığımla dans edebilirimHıncım bile zarifleşti zamanlaDuygusu belirsiz huylar edindimTükettim eski dostlarımı bir birYenileri habersizce aldı yerleriniSıradan bir veda töreni buluşmalarımAnılarını kemiren aşığa döndümÇocuklarını yutan devrimeNehirleri kurutan güneşeTaşkınsız yağmayan yağmuraKayboldu ruhumdaki esirgeyen yasGüdüler kulumken efendim olduSözüm el sözü gibi geliyor banaBu halime bir de sağırlık ekledimBunlarla bir olup geçtim karşıma

Düştükçe büyüyen çığ gibiyim bu gidişleBir gün benden bir nem bile kalmaz dünyaya