Kıy

çözüyorum bedenimden hayatıkurtuluyor hepsettiğim o katilsilkinip çıkıyor kuyulardanbir boşluk, ayazda nefes kadar keskin yayişte bu kadarmış acı denen o rezilakıl kadarmış kuşku denen zavallıartık salt bir huyum başlangıçlaraben yok desem olamazmış bir dahadünya, boşluğun rahmindeki eşkin tay

kendi katlimi yazıyormuşum duvarameğer hayat diye katlandığım zındandakendi kanımla hem de, parmaklarımlaaradıkça azalır, azaldıkça bulurmuşinsan gerçeğin iskeletini hem de, vay

rüzgar yalıyor kuruyan gövdemidöllenen rahme yön veren rüzgaro vardı her zaman o esrik tanrı, hayettikçe kemiklerinden duyuyorum tabaşlangıçları, son diyorlar yakalan bir mırıltı, o ninnisay onuda ilk uykumdan yadigar

dağılışımdan varlık devşiren hayatgör çözülen gövdemin yumağı kedinin oyuncağıfareler kemirmelik suç bulacak daha bendegün gelecek ipliğimden yol soracak aşıklarşen ol bastille şimdi sende kalanlaöreninde yetişecek bostanlardabenim çürüklerimden doğacakdüştüğümde göveren hayatbuyur bana, kıy...

(yeryüzünü gezen atlı - yasakmeyve)