Abartılar

Abarttığımı düşüneceksin gene sen diyorsun göl bu bense okyanusSenle ben aynı şarkıyı dinleyip aynı yerde ağlıyoruzKim diyebilir ki kömür kara sanaBir papatya gibi duruyorken kömürün yanındaOluyorken ah incelik, ah kibarlık, sen bize neler ettinAşkımızı verdin kalabalıklaraOnu bir konuya indirdinÖğüde çevirdin hayata dairKağıda geçirip susuz bıraktın serçeyiSana bakıyoruz ey çiçek sen bir garip gelensinBüyüksün, içimizdekinden daha büyüksünAnnen desem değil, babannen de değilÜlkemiz kalmış prensesler gibi her saniye ağır gelensin

Var mı yokluğun adı, ben onu hiç görmedimO şarkıyı da görmedim, yok biliyordum seni görene kadarZaten acıya kandım aldanıp yaşamak diyeSefil oldum, eksik kaldım, üzüldümBoyuna uzanacak kadar büyümedimBununla geldim işte nasıl yorsamDa tutsam bacaklarından aşkın eteğine saklansamHerkes o yeri kalbinde arıyor oysa değilOrası sürgün yeriKalbimiz kabalığa taşkın, dahası yanık süt gibiUnuttuğumuz herşey dibini tutmuş ya da tuz buzElbet küseceğimiz gün de gelirUnutkanlıktan ağlayamaz oluruzHerkes unuttuğu yerden başlar kendineYeni bir sözcük olur belki bir notaHer düğme düştüğü yerde bulunurHer buluşma bir ayaklanmadır ezelden beriÖfke ne güzel yakışır bakışlarına

Mahmut TEMİZYÜREK

(Defter Dergisi - Sonbahar 2000)