Eyüp

Hiç gitmemiştim, yıllar var Eyüp’eDedemin, bilmediğim mezarı Eyüp’tedirAmcam Eyüp’te otururÇocukluğum Eyüp’te geçti benimBir “Şeyh Efendi” hatırlarım daima:İnce ve solgun yüzlü ihtiyar; İnce, uzun ve beyaz sakallı! Evde kalmış yaşlı kızlar hatırlarımEyüp gelince aklımaÖyle bir içine çekiliş, bir garip sessizlik! Sabah erken uykulu gözlerleYine o garip sükun ve mütevekkil eda içindeFabrika yolunda kadın, erkek, genç, ihtiyar! -Kimbilir kimdir, ekmeği düşünmüyorumDiyen bahtiyar? -Ve akşamüzeri, aynı kalabalık:Aynı yorgun adımlar, yorgun ve sessizKaranlık yollara doğru, karanlık ve dar! Garip bir korku hissediyorum:Yollarında Eyüb’ün, evlerinde...“Allah’a mı yakınlaştım? ” diyorum; Allah’a giden yol Eyüp’ten midir,Nedir? Evde kalmış yaşlı kızlar hatırlarım; Öyle bir içine çekiliş, bir garip sessizlik! Gün batışının hazin akşamlarıVe güvercinler gelir aklıma: bol ve ehli..Genç işçi kızlar gelir, gizli aşkları gelir, Küçük çocuğu evde kalmış genç kadınlarVe ömrü boyunca fakir, ömrü boyunca çilekeş-Ama ne heybetli susup da bakışları vardır-Erkekler! Eyüp deyince, Allah gelir, ekmek gelir, ölmekGelir aklıma!