Bir Öyle Yolcu

Yorgun bir yolcuGüneye doğruGüz güneşi altındaBiraz eskimişKimi yeri unutulmuşHüzünlü bir şarkı gibiAcıları suskunlukla sırtlamışGöğüslemiş nice savaşımlarıYürüyordu.

GördümYorgun bir güzeldiGülümserkenVe yürürkenVe bakarkenVe içerken(Ne güzel içiyorduŞiir yazıyordu sanki)Ve hiç konuşmazkenSanki unutmuş.

Sabah erdenUyanan gökyüzüne baktıSuskun gülümsediDağlarda arandıGözleriSuskun gülümsedi.

Ormanın neftiliğindeVe dağ başlarındaDerindi yitiriverecektiGözleriSuskun gülümsedi.

Tavukları sevdi gözleriHorozlara göz kırptıSuskun gülümsedi.

Güneşi avuçlarcaUzandı elleriMavilere bulandıSuskun gülümsedi.

Yürüdü gittiGördümBağışlayan gözleriKaldı ardında.

Yollar uzayıp gidiyorduYollarda yorgun bir yolcuGörüntüsü gittikçe küçülüyorduDa izlenimi büyüyorduGibime geldi.

BaktımYanımda yöremdeBir büyük boşlukAlmış götürmüş birileriBirileri bir şeyleriDiyelimSızısını yüreğiminAcımı, tutkumu, sevimiHer bir şeyimi.

BiliyorumOnu amacı iyiliktiOndan aldı yükümüAma benNasıl yaşarım şimdiBöyle acısız, savaşımsızTutkusuz, sevisiz.

Bir sızı mı kiİnceden ve derindenUnutmak isterkenArdından iz süren.