Louis Aragon

Yağmur Damlalarını Kıskanırım

Yağmur damlalarını kıskanırımÖpücüklere fazla benzediğindenHer parlak şeyin gözleriKıskanmak için haklı bir neden

Kıskanırım kıskanırımArıların sokmalarını bileKıskanırım unutkanlığı ve belleğiUykuyu ve terkedilişi de

Seçmiş olduğu kaldırımıRüzgârın okşayan elleriniBenim o diri kıskançlığımDüş görürken uyandırır beni

Kıskanırım bir şarkıyı bir sitemiBir nefesi ve bir sızlanmayıKıskanırım kıskanırım sümbülleriHoş bir kokuyu bir anıyı

Kıskanırım kıskanırım heykelleriBoş ve fettan bakışlarınıKıskanırım susmaya görsünKıskanırım önündeki boş kağıdı

Bir gülüşü ya da bir övgüyüBir ürperişi kış gelinceDeğiştirdiği elbiseyiBir an için dışarıya çıkınca

Kömür tozlarıyla dolu bu dünyaAt tekme atar ısırır köpekSen deli misin GiyiniyorsunSokağa çıkacaksın demek

Sokağa çıkacaksın ne serüvenHem de bensiz kötü bir oyun buÖylesine korkarım arabalardanAteş kadar korku verir bana su

Günlerimin tümü O’nunla doluEvren ise O’nun yansımasıdırKırlangıçların hemen ardındaGökyüzü olduğu gibi kalır

Cezayir menekşelerinin sapıklığıParmaklarının arasındadır gözleriElleriyle soğuktan bembeyaz olmuşDamların üstündeki karlar gibi

Çeviren: Gertrude Durusoy / Ahmet Necdet

Temalar