Sen Ki Gülsün

Sen ki gülsün bu vaktinde yılın ey gizemli gül

Büyü duası gibi hâlâ yeşil kesikli bir ağaçSadece girmiş bir ağaç asılı toprağa ve toprakta mezar karşıtı bir haç

Sakat bir adamotuKış ayında kök salanÇarşaflar altında hala sinsi bir el gibi okşayanUykulu bacaklarını kışın

Hâlâ don topraktaki köklerHiç bir şey sezemez daha önceden bu yeşil ürperişi bu tatlı gerinmeyiBüklüm büklüm gözleriyle o yumuşak sap o dönen koltukaltı toprağın

Çiyden ve etten bahar

Geleceğin üstünde bu kara parmaklıktan hiç bir şeyHiç bir şey bu cırnaklar donanımındanBu cırcırlar yapmacığı bu cansızGüvercinler bürümcüğünden

Hiç bir şey ele vermedi bu koku parlamasını bu gözkapaklarPatlamasını bu körpe serin pusuyu bu sereserpeRenkler solumasını ki olacakGül

Ey çalıların o her yıl yeşerme sabırsızlığıKavrayan inanmazlık o beni her şeyin dönemecindeLâleyle kardelen ve ilk kadifemsilerin incecik buzuBir iç daralması bir eskisinden daha uzun görünen her şeyBu geç kalan cevizden duyduğum tasa ve gemler evecenliğiYa çiçek açmazsa bu kez hiç bir şey diye ve dağıtmazsaKaygımı yasemin de nergis deZambak gerekmez ki en azdan bana geri dönmüş sanayım diye

Gülü

Bu bütün renk alan açılan çocuklaşan şeyBu bütün el ayası çarpıntı ve soluk olan şeyB u kırılgan ürperişli ilik kalkanBu erkenciliği dudağın bu yarayaçağrı gibi çok pürüzsüz deri bahardaAma öyle geliyordu ki şimdiden banaGösteriyordu yaprak kanını ilk yıldızını solgun bir noktasını bir sözverişini

Gülün

Güle gelince bu yılÇünkü yeteri kadar kar görmedi don tutmadı pekSönmüş dönmüş olsaydı gül o derinliğinde şimdiSonu olsaydı gülünEzilmesi solması büzülmesi olsaydı gülünBir yeraltı belâsı bir bilinmez larvalar belirtisi içinBir vakitsiz pas hastalığı bir özsu eksilmesi bir çeşitLoğusalık humması kızıllık ve solgunluk içindeBir koku bir afat vurması bir hormonlar ilerleyişiBir burcular bozgunu yarık ve çatlak aynı zamandaBatkı hem de batkısıysa bu

Gülün

Nice bir uzun bu yıl bir niceBu bitmez bekleyiş gülü

Sonra tüketircesine soluğu yıkıp gidercesineDirliği yok edercesine dileğiDelsin giderek delsinDirilir gibi dirilmez gibi durupGene de delsin

Gül

Adını sesleniyorum dilimiDayıyorum damağıma öğreniyorumDerinden esinlenip rüzgârdan yaklaştığınıO buruk erkini yakında varlığınıSeziyorum karanlık ışığını erkenliğiniTaçyapraklarının irkilmesini derken alıyorumAğırlığını ilkin elimeKadehe şarap dökercesineHafifliğini oynak bir buğu gibiParmaklarıma Nerdeyse bir düzyazıyle kesilen uyumlu yürüyüş gibi

Adını söylüyorum yeniden

Gül

Sen ki gülsün bakırdan ve kükürttenKoyu kırmızı gül ve bembeyaz gülAteş gibi külün beyazlığındaAçılan ağız gibi

Sen ki gülsün ey göz kamaştıran gül bu vaktinde yılınKi nesi varsa övgüdür senin şanına görünüşüneEy gül ki varlığınsın adınsın