Otağ

sen benim korkum musun uyuyup uyanmayansorulsa nerden nasıl günlerin yatağınadüzelmez kıvrımıyla bir daha kalkmamanınkaşlarını getiren çizilmiş bir adamabir tutup bir çekerek yüzünü yargıçların

yüzünü sana borçlu her akşam bir kadınınyüzünü sana borçlu her akşam bir kadınınkorkuma çıplaklığı beyazlığı yakışansen benim dargınımsın sevişme otağınababası aşk bıkkını annesi buzlu camdankaç kereler diz çökmüş diz çökmüş yalvarmaya

ya da bu ilk ölüsü elimdeki bıçağınhavamda kelimeler onun kelimeleribana da silâhı var ona gelen düşmanınsen beni suya iten incecik yaz öğlesiyangınını öğrettin açtığım her yaranın

sen bana bir yakınlık bir ateş yakınlığıkendi kendine yanmış kimseyi ısıtmayandesinler ona kaçtı bırakıp yalnızlığıdaha hiçbir kaçağın işlemediği suçtanalarak şapkasını sonsuzluğa asılı