Kadırga

karanlığı bıraktım benim değil bu rüzgarartık yol almıyorum şafağında sularınkıyısı kıyım değil dışındayım zamanınçözdü yelkenlerimi iplerinden yıldızlar

şimdi bir gökyüzüdür o bizans çarşılarısaraylarla avlarla kölelerle yan yanaköleler ki uzanmış her biri bir şafağaher biri bir ağıtın vazgeçilmez uğrağı

o kırallar o gülen miraslı geniş yüzlerkutsal diye tapınak kurdukları o saygıçürümüş gövdem bile onları anıp titrer

çoğalır bana varan beni aşan bu anıçoğalır beni saran bir deniz evrenindenölüme baş eğmeyen ölülerin rüzgarı