Gün Sonu, Bir Ağıt

senden alıp gidiyor gözlerimigölgesi bile sığmıyor yüzüme yorgunluğunalıp gidiyor dönmeyen atlıkarıncalarkırların düş artığı şölencilerisanki ben değilim baktığın kadarkarla rüzgar alıp gidiyor geceye uygun

onları unutmamak bunca uzaklıktansarp yürekli ermişlerini boşluğungöğe açılan yangınları unutmamakkara bir günbatımı girişken saçlarındanyitik bir ses taşıdıkları ırmakkırlarda tütüp duran binlerce bozgun

çığlıkları ağaçlara asılııssızlığı yürüyenler birikmiş yoğunherkesin yüzünde onlardan bir izbir kapanmaz yara ölüme karşıkıyısına gelip durdukları denizdamgasını yedikleri boğulmuşluğun

kan alıp gidiyor ışığa doğrusenden alıp gidiyor senin uğultungeçitsiz bir başdönmesi karanlıktakulelerin çizgileşen uçurumuçizgileşen o yenilgi her bakıştaaçılmayı bekleyişi bir tohumun

düşler seni de karartıyor ey şehiraldananlar yargılılar kim varsa unuttuğunbirer birer çıkıyorlar dalgın su yüzüneyüreklerinden yayılan eski kır günleridirkırçıl akşam şarkısı surların üzerindesenin o yarı tutsak yarı tanrı yok oluşun