Prangalar

Ben ki yalnızca sevmek isterdimSizi, kırları, yaz akşamlarınıBir kadın eli gibi geçsinİsterdim saçlarımdan rüzgârBir Hasan var orda dağ köylerindeDaha hiç okşanmamışBir Elif var saçları taranmamışTrahomsuz büyüsünler isterdimÖyleyse nedir bu prangalar

Ben kimin ağlamasını istedim kiYok ki benim kurşunlarımDikenli tellerim, taş duvarlarım yok kiBir türkü söylerim güneş vardır içindeAlınteri, toprak ve hayatBeni elleriniz ilgilendirirdiGözleriniz, o hilesiz ve dostÖyleyse nedir bu prangalar

Çocukları kılıçlara büyütmeyelimÇocukları ağlamaya büyütmeyelimAğaçları küstürmeyelim kendimizdenBombaları çoğaltmasak sevinçler çoğalırdıKinleri bilemesek ne güzel gülümserdik

İstesek bölüşürdük doğan günüBirleşirdi ellerimiz ve türkülerimizİstesek bölüşürdük bir dilim ekmeğiAma ne çoğalırdı yaprakların sevinciNe mutlu büyürdü çocuklarBen sizden bir maviyi gizledim mi

Hangi denizleri kaçırdım sizdenHangi yağmuru, çiğ taneleriniSize şiirler getirirdim, nisan aylarınıYalnızlığımı getirirdim ısınmanız içinÖyleyse nedir bu prangalar

Ben kimin ağlamasını istedim kiYok ki benim kurşunlarımDikenli tellerim, taş duvarlarım yok ki