Bir Gülü Büyütmek Yok Mu

Örsün üstünde sesVe kıvılcımHep gençlik çığlıkları hatırlarımAyakları çıplak, göğüsleri yırtıkYaralarıma umut basmışlarBir gülümseme gibi taşıyorlarKamçı izlerini ve kederiHatırlarımDaha dün gibiYüzyıllar boyuncaEzilenlerin serüvenini

Dallar suskun ve burukKar türküleri acılıKoğuşumdan ve tel örgülerden öteDiyarbakır şehri suskunOva kıpırtısız, dağlar çok uzaktaVe ben akkor bir öfkedeyim

Böyle her bahar yeşeriyorsamKederi ve zehri yeniyorsamBir gülü büyütmek yok muEbediKavgadaSevdada varsamBir gülü büyütmek yok mu

Geçti ezilenlerin resmi geçidiYirminci yüzyılın kapısındanÇığlıklarda, ağıtlarla, marşlarlaSeslerinde kavga ve kinÖzlem ve sevdaBir öfke gibi hatırlarımKeskin dişlerini efendilerinGülüşleri, kamçıları, darağaçlarınıBen hıncımı bin yıllarca taşıdımKavgamdan bir gül çıkarBilirim