Beş Parmak Dağında Endymion

Uyuyordum doruğunda dağın. Ve güzeldiyılların yıprattığı yıktığı gövdem.Yukarda, elen ormanında, yavaşlatıyorduKentaur dörtnal koşusunugözetlemek için uykumu. Hoşlanıyordumdüş görmek için uyumaktan ve o öteki,bellekten kurtulan arındırıcı düşe kavuşmak içinyeryüzünü yaşamanın yükünden kurtarandüşe kavuşmak için uyumaktan.Tanrıça Diane, o aynı zamanda ay olan,görüyordu uyuduğumu dağın üzerinde.İndi, yavaşça, kollarıma.Altın ve aşk, yanan gecede!Sıkıyordum ölümlü gözkapaklarımı.Görmek istemiyordum, balçık dudaklarımınkutsallığına saygısız davrandığı yüzü.İçime çektim ayın kokusunuve adımı ünledi ölümsüz sesi.Kavuşan arık yanaklar!Aşkın ve gecenin ırmakları!İnsan buseleri ve gerilimi yayın!Bilmiyorum ne kadar sürdü mutluluğum.Öyle şeyler vardır ki ne salkımölçebilir ne çiçek ne de narin kar.Herkes kaçtı benden. Korkutuyordu herkesiayın gönül verip sevdiği erkek.Yıllar geçti. Çılgına çeviriyor beni,bir korku, uyandığım zaman. Düşünüyorum,gerçek miydi, bir düş müydü yoksadağın doruğunda yaşadığım o altın çalkantı.Boş yere tekrarlıyorum kendi kendimegeçmişin anısı ve düş, tek ve aynı şeydir diye.Yalnızlığım dolaşıyor yavan yollarındayeryüzünün; ama ben, arıyorum,hep arıyorum, eskil gecesinde tanrıların,o duygusuz ayı, kızını Zeus'ün.