Jorge Luis Borges

Ben

O kafatası, o gizli yürek, kanınHiç görmediğim o yolları,Düşlerin o yer altı dehlizleri, o Proteus,O iç organlar, o ense, o iskelet.Onların hepsiyim ben. Garip ama,Bir kılıcın, önce altına, sonra külrengine,Sonra da hiçliğe dönüşerek batanYapayalnız bir güneşin de anısıyım ben.Limanda yavaş yavaş yaklaşan gemileriSeyreden biriyim. O az bulunur kitaplar,Zamanla aşınan gravürler de;Göçüp gitmiş ölüleri kıskanan da ben.İşin daha garibi bir evin bir köşesindeBu sözcükleri ağ gibi ören o adam olmam.