Ay

Sessiz arkadaşlığı ayın eşlik ediyor sana,dalgın gözlerinin bugün toza dönüşmüşbir bahçe ya da avluda onu son kez çözümlediği-zamanın derinliğinde yitip gitmiş- o akşamya da geceden bu yana. Son kez mi?Biliyorum, biri çıkıp şöyle diyebilirgünün birinde sana, tam da gerçeği söyleyerek:Parlak ayı görmeyeceksin artık, tükettinyazgının sana bağışladığı fırsatların toplamını.Tüm pencerelerini açsan da dünyanın, boşuna.çok geç artık. Onu bulamayacaksın bir daha.Yaşamımız boyunca keşfeder ve unuturuzo alışılmış güzelliğini gecenin. Biliriz,göktedir hep ay. Oysa iyi bakmak gerekir ona.Kim bilir, belki de sonuncusudur!