Tekrar Buluşma

Acaba bu gerçek mi, yıldızların yıldızıSeni tekrar kalbimin üstünde sıkıyorum!Ah, şu ayrılık denen gece nasıl bir acıNasıl derin uçurumEvet neşeleriminSevgili, hoş rakibi sen;Düşününce geçmiş acılarıÜrperirim halden.Düha ezeliyetin, Tanrının sinesininUyurken bir yerinde en kuytu ve düzgün derinHazırladı ilk anıÇok yüce bir yaratma isteğiyle Tanrı'Ol!' emrini verdi,Bütün alem kudretle ve büyük ihtişamlaHemen gerçekleşerek bir varlık kazanıncaHer taraftan çok derin bir ah koptu yükseldiEtraf nura boyandıBirbirinden ayrılıp bir yana kaçıştılar,Vahşeh ve korku dolu rüyaları içindeHer şey can attıİsteyerek sessiz ve ihtirassızUzaklara, o derin sonsuzlukta.Her şey susmuş, sessiz ve ıssızdı etraf,Tanrı yalnız kalmıştı ilk olarak,Yarattığı şafağı o andaŞafak merhamet etti çekilen ıstıraba,Ve acı duyanlara,Ahenkli renk oyunları gösterdi,Daha önce birbirinden her ayrılan böyleceİmkan buldu tekrardan birbirini sevmeye.Telaşla, acele ile birbirinin olanlararayıp birbirini yeni baştan buldularDöndüler ölçüsüz hayata tekrarHis ve duygularİster el ele tutup, ister yakalansınlarYeter ki birbirinden onlar ayrılmasınlar.Bundan sonra Tanrının yaratması lüzumsuzOnun dünyasını artık bizler de yaratırız.Bu suretle o şafak al al kanadlariyleBeni sana uçurdu geldik dudak dudağa,Ve gece gökyüzünde parlak yıldızlarıyleBinlerce mühür vurdu, kuvvet verdi bu bağa,Artık şu yeryüzünde böylece her ikimizSevinç ve acılarda biriz ve herkese örnek olabiliriz.Ve ikinci bir 'Ol!' emriBir daha ayıramaz bizi.