Nezia’ya

Beni niçin dayanılmaz çekersin,Ah, o depdebeye?Uslu gençken mesut değilmiydimO sıkıcı gecede?

Odama gizlice kapanmış,Mehtapın ışığı altında,Ürperten aydınlığıyla kuşanmışKanıksadım uykumda;

Rüyamda dolu dolu altın saatleriHalis hevesle,Tatlı simanı hissettikten beriYüreğimin en dibinde.

Hala benmiyim, onca ziyanın arasındaOyun masasında tuttuğun?Çoğu çekilmez zırvaların karşısındaAslında lutfun?

Daha cazip gelir bana baharın çiçekleriŞimdi artık koridorda olmayan;Sen, Meleğim, nerdeysen, aşk ve şefkat veri,Nerdeysen, orada doğa sana hayran.

Not: Şiir Goethe’nin Lili’ye (Lili Schönemann) olan büyük aşkının asıl efkarını anlatır. İki farklı Dünyanın bireyleri olan sevgililer ancak gerekli mesafeyi koyarak vede koruyarak birbirlerini anlayabilmekle beraber ayrı ve oldukça mesut kalabilmişlerdir.

Nezia: Aşiretinden başkasına nikâhlanmış olan kadın.

Çeviren: Musa Aksoy