Marienbad Ağıdı
Artık ne bekleyebilirim, yenidenBuluşsam da o gonca çiçektenCennet ve cehennem seni bekliyorDuygular kararsızlık dalgalarında sarsılırken,Bitsin bu kuşkular artık! İşte gök kapındaKaldırıyor yerden seni kollarıyla
İşte cennete kabul edildin, keşkeDeğer olsaydın sonsuz güzel hayataArtık ne istek, ne umut, ne tutku kaldıBurasıydı yöneldiğin içten çabalarlaKarşında görünce eşsiz güzelliğiYanık gözyaşlarının kaynağı tükendi
Gün nasıl da hızla çarptı kanatlarınıZamanı önüne katıp sürer gibiAkşamki öpücük bir mühür dudaklardaYarınki güneşin de aynen göreceğiSakin bir yürüyüşteydi zaman,Kız kardeşler gibi, benzer ve benzemeyen
Son öpücüğün nasıl da tatlı kıyıcılığıKesiveriyor aşkın kusursuz örgüsünüŞimdi acele, tedirgin koşan, sakınıp eşiğindenArdından alevler içinde bir melek geliyor gibiGöz, karanlık yola yorgun bakıyorDönüp baktı: Kapı kilitli duruyor
Şimdi kendine bile kilitli olan bu gönülSanki hiç açılmamış, mutluluk saatleriniGökteki bütün yıldızlarla yarışarakOnun yanında hiç yaşamamış gibiUsanmış, utanmış, bungun, hüzünlüKaranlıklar içinde soluksuz gönlü
Bu dünyadan geride ne kaldı? Sarp kayalarKutsal gölgelerle taçlandırılmadı mı?Ürünler olgunlaşmadı mı? Yeşillikler canlı,Irmak ve otlaklar boyunca uzanmıyor mu?Ve yeryüzü ötesinin büyüklüğüBiçimli ve biçimsiz kubbelenmiyor mu?
Nasıl da aydınlık ve kırılgan, hafif ve inceCiddi bulutlar korosundan altı kanatlı melekTıpkı o, yukarıdaki mavi gökBuhar gibi karışıveren maviliğeBöylece gördün danslar içinde sevinçliO, sevgililer sevgilisini.
Yalnızca birkaç dakika izin sanaOnun yerine bir hayli tutup bırakmayaYüreğine geri dön, daha kolay bulabilirsin ordaDeğişen biçimlere oynarken onu.Pek çok resim giderek oluşturuyor biriniBöyle binlerce kez ve hep hep sevgili
Kapılarda bekliyordu, karşılar gibiAdım adım mutlu etti beniBir daha koştu son öpücükten sonraBir son daha kondurmaya dudaklarımaNasılda canlı şimdi anısıİçimde alevden harflerle yazılı.
O gönül ki, yüksek surlar yaptırmışİçinde korumak için kendini ve sevdiğiniOnun yerine de sevinç duyuyor bu aşktanYalnızca ona açınca kapılarını tanıyor kendiniBöylece kendi sınırları içinde daha özgürVe yalnızca ona teşekkür için atıyor yüreği
Sevme gücü ve gereksinimKarşılıklı sevgiyle yok edildiSevinçli tasarılar için umudun neşesiKarar ve eylem için hemen bulunduAşk bir heyecansa seven için,Ben en hoş örneğiyim bunun.
Beni böyle kılan onun varlığı! Nasıl bunaltıcıBir korku akıl ve beden üstünde, istenmeyen ağırlık:Tüyler ürpertici hayaller doluYürek boşluğunun ıssızlığında.Şimdi eşikte umudun bilinen şafağıIşıyor güneşin yumuşak aydınlığında.
Tanrı'nın verdiği huzuru bu evrendeAkıldan çok mutluluk veren - okuduğumuza göre -Karşılaştırıyorum aşkın huzuruyla,Sonsuzca sevdiğin yanındaysa bu dünyadaGönül rahatlar, bozamaz hiçbir şey o derindeDuran anlamı, o anlam ait olmaktır sevdiğine...