Kurtuluş

Sevgilim beni aldattı, güyaBeni neşeye düşman etti;Hemen koştum akan suya,Ve su önümden aktı gitti.

Dikildim kaldım çaresiz, suskun,Kafam şişti, sanki sarhoşum;Düşe yazdım nehre, vurgun,Dünya takıldı bana, malum.

Bir an birşey duydum, çağırıyordu-O tarafa ardımı dönmüştüm-Bir sescik, hayran olası ötüm:'Dikkat et kendine, derindir su.'

Tüm kanımdan birşey sızdı birden,Gördüm ki, çok şirin bir kızdı;Sordum: Adın ne? 'Sukızı! 'Ah güzel Sukızı! İyisin sen.

Beni ecelden beri tutarsın,Sana ebedi canımı minnettarım;Yalnız bu bence azdır sanırım,Artık hayatımın da bahtısın!

Ona sefaletimi şikayet ettim sonra;Gözlerini kapattı bir hayli hoş;Öptüm onu, oda beni mayhoş,Ve - bir daha mı, Ölmek asla.

Çeviri: Musa AKSOY