İthaf 2

Yanaşıyorsunuz yine, sendelenen kılıklar,Erkence, vaktiyle fersiz nazarlara görünen.Sizi bu sefer hiç tutmaya yelteniyormuyum?Yüreğimi hala o evhama eğik seziyormuyum?Kapalı dürtüşüyorsunuz! Tamam, buyrun halledin,Buhar ve sisden nasıl etrafımdan kalkarsınız;Sinem delikanlı sarsılmış seziliyorCazip nesiminizle, esrarengiz esintinizin. Beraberinizde neşeli günlerin resmini getiriyorsunuz,Ve kimi sevimli gölgeler çıkıyor göğe;Bir eski, yarı kısık efsane gibiİlk aşk ve dostluk ulaşıyor yükseklere;Acı yenileniyor, kederde tekrarlıyorHayatın labirent divane seyriniVe iyileri sayıyor, kimi güzel saatlerdeBahtın kandırdığı, önümde ansızın kaybolan. Duymuyorlar, arkalarından dökülen nağmeleri,O ruhlar, benim ilk söylediklerim;Kaybolmuş şen mahşer,Susmuş, ah! O ilk aksiseda,.Derdim sesleniyor yabancı topluma,Alkışları dahi kalbimi endişelendiriyor,Ve daha neler, aryamla dağlanan,Yaşıyorsa eğer, dünyada dolaşır elvanlı. Ve beni çoktan kesilmiş bir hasret yakalıyorSahi ve sakit, deha alemine,Belirsiz selenlerle uçuyor şimdiBenim peltek türküm, Eol harpı gibi,Bir dehşet kapıyor, yaş akıyor ardıl,Keskin yürek, narin ve yufka hissediliyor;Sahip olduğumu çok uzaklarda görüyorum,Ve kaybolanlar bende gerçeğe dönüşüyor. Çeviren: Musa AksoyNot: Bu şiir GOETHE’nin dünya edebiyatına miras bıraktığı FAUST’un girişidir.