Kendi Küçük Dünyamı Seviyorum

Kendi küçük dünyamı seviyorumBir bataklığa benzese de kimi zamanKıyısında bana yeten çiçekler açanKendi küçük dünyamı seviyorum

Dört mevsim soluk bir güneşYol gösteriyor yaralı şiir kuşlarınaSerilmiş yatıyor yüreğimin kanlı taşlarınaDört mevsim soluk bir güneş

Sessiz sakin geçiyor günlerimKurcalamıyorsa içimdeki fırtınayı eğerGizli gizli bir kederSessiz sakin geçiyor günlerim

Kaçmak istemiyor değilim gerçiZaman zaman bu dünyadan, bunalmış, bezginYüreğimde karanlık, kanlı bir bozgunKaçmak istemiyor değilim gerçi

Ve bazen çılgınlar gibiKaçıyorum da içimdeki zincirlerden boşanıpDayanılmaz bir isteğin ateşiyle yanıpVe bazen çılgınlar gibi

Daha derin, yabansı bir boşlukBekliyor beni ama orda daÇağrısına kandığım başka dünyalarda daDaha derin, yabansı bir boşluk

Sonunda yaralı, yenik, pişmanKendi küçük dünyama dönüyorum geneSığınmak için, çaresiz, gölgesineSonunda yaralı, yenik, pişman

Kendi küçük dünyamı seviyorumBir bataklığa benzese de kimi zamanKıyısında bana yeten çiçekler açanKendi küçük dünyamı seviyorum