Esirgemeyen Ve Bağışlamayan Şeytanın Adıyla

VI.Andolsun karanlığa kiFuhuşu ve cürmü örtenO kirli, siyah atlasa kiBekareti elinden alınmışSarışın duluna göğün, aya kiGecenin bakir kızlarına, yıldızlara kiBiz seni yalnızlıkla ödüllendirdikYalnız kalasın diyeOrda burada, göğün altındaki her yerdeSızlayasın diye bir başına karanlığındaAma sen yüz çevirdin bir vakitKalabalıklara baktın bağışımızı unutupSunduğumuz acıda boğulup gitme korkusu edindinDüşünmez misin, niye boğulur boğulanlarIşıldasınlar diye yalnızlıklarının dibindeBunda elbet bir ibret varAndolsun, yeniden andolsun karanlığa kiSeni defnedecek şiir bulunurAt yeter ki korkmadan kendiniKendinden aşağıyaİşte böyle. Nezeyne

VII.

Gözettiklerimizden kıldık seni, kayırdık ve defterinesürgün yazdık. Sen sürgünsün. İyi kullan yabancılığınıYalnızlığını iyi yürü. Yokuşunu şehvetle çık, ayaksürüyenlerden olma. Sonunda varacaksın oraya nasıl olsa.Orda, vardığın yerde bulacağın şeyler sevindirsin seni.Kararmış bir taş ve gece ve baykuş. Her yolcunun varacağışeyler. Gecenin içinde çıplak ayaklı gezinen rüzgâr dasevindirsin seni.Öyleyken gürültü eden rüzgâr da. Ve baykuşunu ürküten rüzgâr da.Rüzgârını da sev sen, baykuşunu da, kayırıldığını unutmaSürgün olduğunu unutma. İşte böyle. Nezeyne