Mask

Gözlerimi kapıyorum: Sabah! Hızladüşüyor kirpiklerimde oyulan her solguntomurcuğa. Tutup çenemi, bir rüzgarsayhası gibi çiviliyor sokağı köpürtencamekana: Beklediğim kim var ki? Yerimdekimin silueti? Sokulsam: Bir mecradandiğerine atılan ruhum bilememhangi ırmağın tapınağı? Oysa bütün fiillerinkılığında donuyor serpilen hilkatim. Nefesimzaman'a ve an'a dönüşüyor. Bense sözümehep sondan başlıyorum: 'İlk hecedenasılım acaba' diye tutuluyorum dilimdekuruyan nabzıma. Farkediliyor mu rüyamıtitreten bir kabus gibi mırıldandığımesrarlı dua? Ama nedense dönüpduruyorum yalnız A'rafa çıkan buodanın sancılı kapısında. Biraz dahayanaşıyorum içimde o iki kıyının bir sar'anöbeti gibi kımıldadığı oyuğa. Akıyor rengimhaleler ve gölgeler halinde düşlereve gerçeğe. Sabah, boynumu kırıyor. Hep okorkuyu yontuyor yüreğim. Ve panik, kendinidelice deniyor yüzümde. Gözlerimikapıyorum: Suretimin ikiziyim hala.