Yanık Jandarma

şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başındabana çarpıp geçiyor günün kambur kuşlarıuğulduyor kalbim, nasıl da uğulduyor sanki bir arı kovanıve dilsiz bir alfabe yürüyor dudaklarımadilsiz bir alfabe, ilk harfi bıçak olanbir deniz düşün yükseliyor durmadan.

şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başındabeni hatırla kalbim o günlerin hatrınahatırla ki o mavi yatağın boş kalmasınçünkü tırpanla everirler bir başağın boynunuutanılacak bir şeydir dört ablayla büyümekiyi bilir çocuklar bu tufanın sonunuhatırla ki o baykuş ardından ağlamasın

şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başındabana yalan söylendi vahşi atlar yok burdave gelişi güzeldi neşenin gidişini hiç görmedimkasvet mi orası benim bahçem o çitleri ben çektimçünkü yağmur korkutur bir dağı ancakyaşamak mı yazık ki ben bilemedim.