Yakın Döğüş

Bozuldu bak, dünyanın ezberiAğaçlar bile şaşırıyor günleri,Düşünelim bakalım;Bir şey vardı, o neydi?

Üzmezdi gücümüzü, kaldıramadığımız taşTenha bir yer seçilirdi, söylemek için.Geçim ehliydi yoksulluk bileŞükretmeyen ne bilsin!

Değil mi?

Pusu kurmazdı kimse, suyun başınaGitmezdi çöpe hurmanın çekirdeğiBilirdi yolu bütün mevsimler,Bir damla su, yaprağın ucundaDünya derdik, böyle bir yer.

Hiçbir şeyi tek başına yemeDiyen sahabenin sözünüKarıncalar tutuyor ancak.İnsan olmanın verdiği güzellikSoluyor durmadan, bir bak.