Veryansın

incir dalını emer süt kokar ağzı burnuyavrusunu yer balık bilmez bile burç olduğunuve kimseye havlayamaz soytarının köpeğimermiyeni kesilmiş et gibiseğirtir cana doğru.

toprak uzakta kaldı elif artık cüzlerdeve koçun kanıdönüp duruyor mersedesin tekerleğindeyazık, her şeyi hapsettiler, ırmakları kartpostalaoysa rüzgarı bilirdim ben, kemirgen deninceve burada vapurlarımız bile benziyor bizekaraköyde yediğini kusuyor üsküdardane sıkıcı, sabahlıyor her gün kocamış bir halatla.

oysa taptaze gelir gün, üstünde sabahlığıne güzeldir o senin serin sularınama nafiletan vaktiylebize nikah düşmez artık, çünkü unuttuknur içinde yatmayı hem aşk içindeoysa evvel zaman içindekar olmayı düşlerdik dağlara yar olmayıve bilirdik:mezarlıklardır saatlerin midesierkeğe güven verir bir közü karıştırmakyaşamak... yamacındaki şehriaş eren dağ gibi.