Öbür Divan

Dağınık saçları, hayatımızınDurmadan sözü uzatıyor su,Günler geceler ağaçlık yerlerHepsi bu.

Günlerin gücüne giderken güneşKoklayıp bıraktığın güllerden,Ateş yakıyorsun, üşümek içinEski dilde su, şimdilerde sen!

Karaya çekilmiş kayıklar kadarYıllardır geçmedim bugün buradan,Tuttun sözünü, aferin fidan!Kırılan gurur, ilk ve son bahar!

Yaprak dökmeyen ağaçlara güvenmeBuz tutmayan suya da öyleDemiştim, diyorsun, İbrahimHava serinledi, artık gidelim.