Bozgun Tohumları

insanlar gürültü yapmayı seversesler azaldığı zaman kaya çatlağındaseslenen kalmayınca pembe evlerdenalır avcuna kuş kadınlarınıtehlikeli kayalardan geçirirdavul sesini keman teline çeviririnsan bir iniltidir sayfa uçlarındayazılır, anlaşılmaz, susar duyulmazsonsuzluğun merkezi dünyadostlardan mektup bekler karbon kopyalıvurur davulun tokmağınabağırır papaz çıraklarıyaşadım saymayın bendeki katmanlarıkuş sesi çıkarır sevdiğineanlamadın bir türlü kanatlı canavarınıson sesi kalp iniltisidirayrılık ve bozgun tohumlarındantıs der susar, en küçük gürültüsüinsanlar bir dikenli çalıyangın çıkarmayı sever, ateşi eksildiğindealevi kısılmışken dürüst insanlar yurdundakasaba evine ateş yakar, buz parçacığındansıcaklık kalmamıştır onun evrenindesevgilisi yataklama, arkadaşları derin koyevi, odası keseli kurtsormayın ona destek direkleriniparmak izi bırakmadan çıkarılan yangınlarıdumanda boğuldu su kabaklarıuykudayken bile tehlikeye düşmezyanar durur onun çırasıinsanlar azalmayı, kaçmayı sever bir türlüporselen dişleri gülmemişinsanlar ağlamayı sever, hangi birison gününde tüy bulutsavaşlar karartır siyah dumanlarla yüzünüinsanlar silmeyi sever barut hakkınıher silah patlayışına bir imzagözyaşları kireçli bir salgıağlar çit bitkilerine, barış ağaç kabuğuçivi çakar ihtiyar dağlarakan üzerine acı çeker büyük sığlıklardaağlasa, yanakları benzer karadut ağacınasussa, horoz dövüşünden gürültüler geliryangınlar benzer ağaç dalına