Teras

buğusu bozuldu dostluğungözlerimden terkedildimbak! bu benim aynambu benim.sarıya boyanmış saçlarıylaesmerliğime karışmak isteyenküfür, istihza, pazarlıklargiremiyor sırrına alaca kanatlarımınoysa kırıldım ben yeni içinde şehrinkollarım yorgun, üstelik dumanı yükseliyorbakır mangal üzre közlenen dostluklarınparmaklarımdan dökülünce ekmekgüvercinler gelip öpüyor nimetleriama kaldıramıyorlarpencere önü heybetimi benimve artık biliyorum biliyorum artıkkuşkonmaz saçlarına bu kentinbu teras dışında