Nişane

Banu S’ye hep...

1ister üzül ister üzülme, ben her ikisiyim nasılsakalbimdeki yalnızlıkla geldim bu bedbaht dünyayaağzımdaki yalnızlıkla gideceğimkadın var, tanrı var, aşk yok diyerektenkadın var diye tanrıya inanaraktanböyle nebi’l böyle derin böyle ağlaya ağlaya

2kalp solda aşk sağda olduğundankınım ve bıçağım sende durduğundaniçimi ellerinle yunduğundan-eğil bak içime zamanıdır, içim senindir!seni sana bir bir göstereceğim!anladıklarımın kitabı var orda: aşk kadın mahşeridir!

3senle ve harflerle uğraştığımdandır harap ve hurûfi bir adamımtesadüfe bak ki, “h” harfiyle başlayan hüzünlü bir ad adımgidip gidip ellerinin cennetinde ölsem de yedi harfinanıyorum ki, benden başka hiç kimse dolduramaz kader hurûfatımıb: boynum ve öpülme yerlerim boğum boğum kangrens: parmakuçlarım zehir uçlarım, kalbime dolanan yılanömrüme baka baka anladım ki aşk denen mabet yalan

4bak, sen yine yoksun, sahi hiç olmadın kimemleket işi çakımı sevgili edasıyla etimde gezdiriyorumtek kelime Kürtçe bilmesem de senden vahiy kızım-Bejan SidreHakkâri uzağı bir Kürtçeyle ne de içli ağlıyor-oysa ben seni ağzındaki ve saçlarındaki İzmir’den sevmiştimbağışla, hastalıktan mı yaşlılıktan mı ölüm duygusundan mı neinsan kendini yas aşireti içinin doğusunda buluyorâh, hazır bulmuşken, sende kendimi bi’güzel öldürebilsemişte o zaman, ben de sana fena halde fotojenik gelirim!

5kanser şâir hastalığı değilse eğer, beni bir kadın öldürsünvefâ’enve lütfen!